უძრავი ქონების გადასახადები საქართველოში

საქართველოში მესაკუთრის საგადასახადო ტვირთი დაბალია, ხოლო თავად ქონების გადასახადს ზღვარი აქვს: თუ ოჯახის შემოსავალმა გასულ წელს 40 000 ლარს არ გადააჭარბა, გადასახადი საერთოდ არ გეკუთვნით. არარეზიდენტები იმავე წესებით ითვლიან, რითაც მოქალაქეები.

ქონების გადასახადი: ზღვარი და განაკვეთები

ვალდებულება წარმოიშობა მხოლოდ მაშინ, თუ ოჯახის შემოსავალმა წინა წელს 40 000 ლარს გადააჭარბა. ამ ზღვარს ქვემოთ ქონების გადასახადი არ იხდება.

40 000-დან 100 000 ლარამდე შემოსავალზე განაკვეთი ქონების ღირებულების 0,05%-დან 0,2%-მდეა. 100 000 ლარზე მეტ შემოსავალზე — 0,8%-დან 1%-მდე. კონკრეტულ განაკვეთს ამ ჩარჩოში მუნიციპალიტეტი ადგენს, ზედა ზღვარი ყოველთვის 1%-ია.

ბაზა არის ქონების საბაზრო ღირებულება წინა წლის ბოლოს, მიუხედავად იმისა, გამოიმუშავებს თუ არა შემოსავალს. მიწის გადასახადი ცალკე ითვლება და შემოსავალზე არაა დამოკიდებული.

გადახდის ვადა — 15 ნოემბერი. ვადის გადაცილება საურავს აჩენს, ამიტომ საზღვარგარეთ მცხოვრებ მესაკუთრეს ჯობს ეს თარიღი კალენდარში ჰქონდეს ან გადახდა წარმომადგენელს დაავალოს.

გაქირავების გადასახადი

ფიზიკური პირისთვის ძირითადი რეჟიმია 5% მთლიან შემოსავალზე, ხარჯების გამოკლების გარეშე. ეს ეხება როგორც გრძელვადიან, ისე დღიურ გაქირავებას. ალტერნატივაა ზოგადი რეჟიმი 20%-იანი განაკვეთით, სადაც ხარჯების გამოკლება შეიძლება.

განაკვეთი არ არის დამოკიდებული იმაზე, რეზიდენტი ხართ თუ არა: შემოსავალი საქართველოში მიღებულად ითვლება, რადგან ობიექტი აქაა.

გაყიდვის გადასახადი

თუ ქონება ორ წელზე ნაკლები ხნის განმავლობაში იყო საკუთრებაში, გაყიდვის მოგება 5%-ით იბეგრება. ორ წელზე მეტის შემდეგ გადასახადი აღარაა.

ამიტომ ორწლიანი ვადა დაგეგმვის ბუნებრივი წერტილია: რამდენიმე თვით ადრე გაყიდვა ღირებულების ნამატის 5%-ს ჯდება.

რა არ არსებობს საქართველოში

არ არსებობს საკუთრების გადაცემის გადასახადი და საგერბო მოსაკრებელი — მყიდველი სახელმწიფოს გარიგების თანხის პროცენტს არ უხდის. ფიზიკურ პირს ბინის ქვეშ არსებულ მიწაზე ყოველწლიური გადასახადი არ ეკისრება. სწორედ ამიტომ ფლობის ჯამური ხარჯი აქ შესამჩნევად დაბალია, ვიდრე ევროპის უმეტეს იურისდიქციებში.